SZLAK ŻÓŁTY
Wycieczkę rozpoczynamy na przystanku PKP "Wierna Rzeka".
Nazwa stacji, przepływającej w pobliżu rzeki i parafii pojawiła
się na mapach dopiero w okresie międzywojennym. Powodem
był, osnuty na tle opowiadań rodzinnych, utwór Stefana Żerom-
skiego "Wierna Rzeka'' określony przez pisarza jako klechda
domowa. Akcja powieści z okresu Powstania Styczniowego
rozgrywa się nad Łośną ( Łososiną ), a oddziaływanie jej było
tak wielkie i sugestywne, żedoprowadziło do powstania nazw
nawiązujących do tytułu książki, w której rzeka była wierna dla
swoich a nieprzystępna dla wroga. To jej zawierzył sekret,rzu-
cając w nurt teczkę z dokumentami rany komisarz Rządu. Dziś
w miejscu, gdzie była karczma z której przychodziło ostrzeżenie o
nagłewizycie wojsk carskich, stoi kaplica św. Jana. Z zabudowań
podworskich w Rudzie Zajączkowskiej (literackie Niezdoły ) nie
pozostało nic.
Z przystanku schodzimy do drogi rzed budynkiem stacyjnym skąd
kierujemu się w prawo do asfaltowej szosy. Dochodzimy do mostu
na Wiernej Rzece. Wypływa ona spod wsi Filipy k. Radoszyc i
tworzy malownicze przełomy koło Kuźniak i Małogoszcza, po 36
kilometrach wpływa do Białej Nidy w pobliżu Bolmina.
Tu w Rudzie (nazwa wsi zwązana jest z pozyskiwaniem i
przetwarzaniem rud żelaza) je wody poruszały urządzenia
istniejącej od XVI w. kuźnicy. Za mostem w prawo, przez przejazd
dochodzimy do wsi Wesoła. Mijamy przystanek PKS i przydrożną
kapliczkę.
Przebieg szlaku żółtego
Szlak żółty
Wierna Rzeka - Chęciny
0,0 km - Wierna Rzeka
1,0 km - Ruda Zajączkowska
2,5 km - Zajączków
4,5 km - Góra Miedzianka
5,0 km - Miedzianka
9,0 km - Grząby Bolmińskie
12,0 km - Jedlnica
15,0 km - Grzywy Korzeckowskie
17,0 km - Korzecko
19,5 km - Góra Zamkowa
20,0 km - Chęciny
_ _ _
Szlak żółty
Skręcamy w lewo ścieżką biegnącą wzdłuż ogrodzenia nowego kościoła.
Dawny kościół założonej w1934 roku parafi Wierna był drewniany i
spłonął w 1978 roku. Przy murze nowego kościoła stoi nadpalony
krzyż pochodzący ze spalonego kościoła.
Wchodzimy na szczyt lokalnego wzniesienia. Rozciągają się stąd
widoki na Dolinę Wiernej Rzeki i poszarpaną grań Miedzianki
Schodząc ścieżką w dotychczasowym kierunku (płd-wsch)
przecinamy zagajnik, z którego kierując się w prawo skos
dochodzimy do Zajączkowa. Wieś wzmiankowana była już
w 1306 roku. Idąc przez wieś mijamy szkołę, sklep i przy
zabudowaniach nr. 105 skręcamy w prawo.
Uwaga: z braku przedmiotów terenowych, na których moż-
na położyć znaki, aż do Jedlnicy występją mylące miejsca.
Po dojściu do zagajnika, za znakami wchodzimy niewielkie
wzgórze pokryte lasem. Idąc ścieżką, po lewej stronie, na
wierzchołku wzniesienia, widzimy czynny niewielki kamie-
niołom
Po zejściu za znakami ze wzniesienia, idziemy wśród pól
ciągnących się z lewej strony, dochodzimy do pojedynczych
zabudowań, przy których w lewo skos, przecinamy asfal-
tową drogę i miedzami dochodzimy do podnóży Góry Mie-
dzianki. Tu kierujemy sę około 50 metrów w prawo, a nastę-
pnie w lewo skos trawestując zbocze, w którym widocz-
ne jest wejście do dawych sztolni, osiągamy wierzchołek.
Ten zwieńczony trzema szczytami masyw osiągający 356 m
nazwę swą zawdzięcza zalegającym w jego wnętrzu rudom miedzi.
Jest zbudowany z szarych wapieni dewońskich, poprzecinany
uskokami tektonicznymi, posiada wyłożone ku południu skrzyd-
ła fałdy, wdoczne w odsłonętych profilach szczytowych. Szczeliny
wypełnia krystaliczny kalcyt, iły i zwietrzelina krasowa. Żyły te
zwierają bogate rudy miedzi oraz w mniejszej ilości związki baru,
ołowiu, antymonu, srebra, arsenu, cynku i żelaza. Także dziś
możemy spotkać na powierzchni okruchy skał zabarwione przez
związki miedzi na kolor niebieski ( azuryt ) lub zielony (malachit).
Wyeksploatowanie złoża i odkrycie rud miedzi na Dolnym
Śląsku spowodowało ostateczne zamknięcie kopalni pracującej w
latach 1949 - 1945. Po dawnych pracach pozostały ślady w postaci
hałd, szpar, sybów i sztolni, których chodniki osiągają długość ok.
4 km. Penetrując otaczający teren można prześledzić, jak na
przestrzeni stuleci przebiegał rozwój technik górniczych - od
wydobycia rudy metodą szybikową, szybikowo - szparową, po
wykute w skałach potężne sztolnie i szyby. Ponadto na powierzchni
spotykamy zjawiska krasowe powstałe na skutek chemicznego
oddziaływania wody na skały wapienne. Widoczne są wyrzeźbione
w skale żłobki i rowki krasowe. Ze względu na duże wartości histo -
ryczne i przyrodnicze objęto ochroną całe wzgórze, tworząc w 1958
roku rezerwat przyrody nieożywionej Góra Miedzianka o powierz -
chni 25 ha. Na uwagę zasługuje także porastająca wzniesienie rośli
-nność kserotermiczna (m. in. dziewięćsił bezłodygowy, irga zwyczaj
-na i czarna), oraz wiele gatunków owadów i zwierząt bezkręgowych.
Kulminacja na której stoimy, stanowi doskonały punkt widokowy.
Ku północy, za Padołem Strawczyńskim wznosi się poprzecinany
przełomowymi dolinami rzek, główny grzbiet Gór Świętokrzyskich.
Patrząc od zachodu widzimypasma: Dobrzeszowskie, Oblęgorskie,
Tumlińskie. W kierunku południo -wym rozciągają się rozdzielone
przełomem Hutki, Grzywy Korzeckowskie i Grząby Bolmińskie, z
bezleśnym, sfalowanym lekko grzbietem, przypominającym jakby
pługiem odłożone skiby. Za nimi widoczne jest Pasmo Przedborsko -
Małogoskie. Idący od Miedzianki w kierunku wschodnim grzbiet
Pasma Chęcńskiego kończy zwieńczona sylwetką zamku Góra Zam -
kowa. Bliżej czynią spustoszenia kamieniołomy, w których pozyskuje
się wapień dewoński dla potrzeb budownictwa, hutnictwa i przemysłu
spożywczego. Zebrały one już całkowcie Górę Ołowiankę i czynią to
samo z Ostrówką. Z wierzchołka schodzimy wprao do widocznego za-
gajnika. Przecinamy go i drogą asfaltową skręcając w lewo, docho -
dzimy do wsi Miedzianka. Wieś wzmiankowana w 1520 roku. Nazwa
jej nawiązuje do potocznego określania kopalni miedzi. Zostawiając
zabudowania z lewej strony, idziemy polną drogą prosto.
Na skrzyżowaniu, skręcając w prawo, dochodzimy do lasu, przez
który, idąc w lewo wchodzimy na szczyt Grząbów Bolmińskich.
Zbudowany jest on z wapieni jurajskich oraz kredowych i ciągnie się
na długości 5 km. Skały są bogate w skamieniałości dawnych
żyjątek morskich. Początkowo idziemy po południowej stronie
grzbietu, a natępnie przez bezleśną kulminację. Ze szczytu rozcią -
gają się rozległe widoki. Widzimy typowy dla Gór Świętokrzyskich
krajobraz: lekko pofalowane grzbiety porozdzielane są szerokmi,
o wydłużonych kształtach i płaskim dnie dolinami. Wszystko to
wywołuje nastrój spokoju i harmonii. Z lewej strony rozciąga się
Pasmo Chęcińskie zakończone z jednej strony zamkiem, a z drugiej
strony potrójnym szczytem Miedzianki. Za nim, oddzielone dolinami
ustawione w formie równoległych ciągów wzniesień o spokojnych
liniach grzbietów znajdują się pasma: Zelejowskie, Bolechowickie,
Zagórskie i Posłowicko - Dymińskie. W oddali, w lokalnych obniże -
niach, linię horyzontu zamykają pasma: Dobrzeszowskie i Oblęgor -
skie. Przed nami pokryte lasem Grzywy Korzeczkowskie z widoczną
u podnóża taflą zbiornika w byłej piaskowni. Z prawej, na zboczu
Grząbów między drzewami widać ruiny późnorenesansowego dworu
w Bolminie ( dojście ok. 30 m. miedzą ). Za dworem, na wzgórzu
Wrzosówka stoi XVII - wieczny kościół, posiadający oryginalne skle
pienie nawy z kopułą niewidoczną z zewnątrz. ( dojście od dworu ok.
400 m ). Dalej ku południowi widoczna jest Góra Bocheńska, zwana
ze względu na swój kształt Czubatką, za którą wyłania się Pasmo
Przedborsko - Małogoskie. Widoczne są także z trzech stron dymy:
Cementowni w Małogoszczu i Nowinach oraz Zakłdów Wapienniczy
w Bukowej. Z miejsca, gdzie grzbiet wyraźnie się obniża, skręcamy
ścieżką w prawo skos, początkowo przez las, a następnie polami
dochodzimy do szerokiej piaszczystej drogi, którą w lewo. Po dojściu
do asfaltowej dogi skręcamy w lewo do mostu na Hutce. Jej wody
poruszały urządzenia założonej w XV w. w Polichnie huty miedzi.
Hutka tworzy tu malownicze obniżenie zwane przełomem.
UWAGA: nie przekraczając mostu, kierując się drogą na płd. możey dojść
po kilkuset metrach do zbiornika wodnego z kąpieliskiem, wypożyczalnią
sprzętu wodnego, bufetem oraz możliwością biwakowania.
Przekraczamy rzekę, mijamy przystanek PKS w Jedlnicy i tuż za drogą do
wsi Mosty za znakami wchodzimy w las. Przecinając linię okopów, docho -
dzimy do narożnika pól. Skręcając w prawo skos i brzegiem lasu dochodzi -
my do słupka nr. 190/189. Sto metrów za nim skręcamy leśną dróżką
w prawo skos. Płytkim jarem wchodzimy na grzbiet Grzyw Korzeczkow-
skich. Zbudowane ze skał wapiennych okresu kredowego porośnięte są
lasem z bogatym poszyciem. Skręcamy w lewo i drogą prowadzącą
grzbietem, lub w jego sąsiedztwie, dochodzimy do brzegu lasu. Widać stąd
zamek chęciński i ścianę dawnego kamieniołomu w Górze Rzepce.
Bliżej, w malowniczej dolinie położone są zabudowania Korzecka.
Brzegiem lasu kierujemy się w prawo, a następnie w lewo drogą
do wsi. Miejscowość wzmiankowana była jako Korzeczek już w
1520 roku i dała nazwę pobliskim wzniesieniom, kóre pokryte la -
sem w porywach wichru przypminają falujące grzywy. Przecinając
asfaltową szosę przez nieużytki dochodzimy do drogi, którą podą -
żamy w prawo. Oznakowanie szlaku jest na tym odcinku dobre.
Mijamy z lewej strony wyrobisko dawnego kamieniołomu Korzec -
ko.
Na terenie kamieniołomu możemy
obserwować wspaniałe formacje
skalne i ślady dawnego górnictwa
kruszcowego. Na zalesionym wie -
rzchołku góry ślady stanowisk i
okopów, prawdopodobine z I wojny
Wraz z terenami sąsiadujących wzgórz Rzepka i Belina odrywka jest chroniona w rezerwacie przyrody
nieożywionej '' Góra Rzepka '' o powierzchni 9,09 ha. Po dojściu do drogi asfaltowej musimy za znakami
skręcić w lew do parkingu przed zamkiem. Stąd dalej aleją lipową, a dalej grzędą skalną, pozostawiając
z lewej strony wyrobiska kamieniołomów, wchodzimy przez zachodnią furtkę na Zamek Chęciński.
Stacja kolejowa - początek szlaku
Przejazd
Most kolejowy na Wiernej
Szlak koło kościoła
Pod Miedzianką
Zajączków
Miedzianka
Znak na skale Miedziaki
Na szczycie Miedzianki
Widok na środkowy szczyt Miedziaki
Droga od Miedzinki do Grząbów Bolmińskich
Widok z Grząb na okolicę
Widok z Grząb na okolicę
Widok z Grząb na Bolmin
Widok z Grzyw Korzeczkowskih na Korzecko
Widok z Korzecka na zamek
Korzeckowski kamieniołom
Formacje skalne kameniołomu w Korzecku
Szlak pod zamkiem w Chęcinach
